Informator - oficjalna strona gminy Mierzęcice

SZKOŁA PODSTAWOWA IM. MARII KONOPNICKIEJ W PRZECZYCACH

Dyrektorem Szkoły Podstawowej w Przeczycach od 1 września 2004 r. jest mgr Teresa Kędzior. W szkole pracuje 16 nauczycieli. Zdecydowana większość to nauczyciele dyplomowani. W szkole w roku 2007/2008 uczy się 73 uczniów (6 oddziałów) i 16 uczniów w oddziale przedszkolnym. Szkoła oferuje dla swoich uczniów szeroką gamę zajęć pozalekcyjnych m.in.: kółka: plastycznym, teatralnym, tanecznym, informatycznym, komputerowym, SKS, matematycznym, biblijnym, ortograficznym, zajęć ruchowych, j.angielskiego, zajęcia świetlicowe, zespoły przedmiotowe, zajęcia korekcyjno – kompensacyjne, gimnastykę korekcyjną, zajęcia z matematyki w ramach projektu EFS „Matematyka kluczem do sukcesu ucznia wiejskiej szkoły”. Ilość dodatkowych zajęć jest ciągle rozszerzana o nowe formy aktywności i zainteresowań uczniów. W szkole uczniowie mogą zjeść obiad na stołówce szkolnej. Uczniowie szkoły są pod opieką pedagoga szkolnego. Szkoła jest organizatorem wielu imprez i konkursów na szczeblu szkolnym i gminnym. Uczniowie szkoły są laureatami i osiągają wysokie wyniki w konkursach gminnych, powiatowych, a nawet międzynarodowych.

Historia Szkoły Podstawowej w Przeczycach
na tle historii miejscowości

Mówiąc o szkole w Przeczycach nie sposób nie wspomnieć o historii samej miejscowości. Odnalezione na terenie Przeczyc cmentarzysko kultury łużyckiej świadczy o wysokim poziomie cywilizacji, jaką wytworzyli przed trzema tysiącami lat mieszkający tu ludzie. Z Przeczycami wiąże się najstarszy w Europie Środkowej instrument muzyczny składający się z dziewięciu piszczałek wykonany z kości owcy. W grobie kapłana odnaleziono również amulet z kości i kłów dzika. Ówczesny kapłan był pierwszym znanym lekarzem i nauczycielem. Organizował życie duchowe całej, liczącej ponad sto osób gromady, przewodził obrzędom religijnym, leczył za pomocą ziół, stosował metody chirurgiczne (usuwał chore zęby, nastawiał złamane kości, dokonał udanej trepanacji czaszki). Swoją wiedzę przekazywał następcom. Jak podaje dr Elżbieta Szydłowska, archeolog i pracownik Muzeum Górnośląskiego w Bytomiu: „Ludzie uprawiali trzy gatunki pszenicy, dwa gatunki owsa i jęczmienia, żyto, proso, len, konopie. Wykonywali różnorodne naczynia z gliny: kubki, czarki, misy, garnki, naczynia zasobowe. Posługiwali się narzędziami kamiennymi, rogowymi oraz brązowymi”. Nadali pierwsze nazwy, które istnieją do dziś: Przeczyce, Czarna Przemsza, Gaj, Dąbrowska, Skotnica, Mrowieniec, Pasieka. Małe dzieci uczyły się od rodziców, naśladując ich zajęcia, co z kolei zachęcało je do poszukiwania nowych, lepszych rozwiązań. Dzieci były otaczane szczególną troską i opieką, o czym świadczą pieczołowicie wykonane pochówki. Każdy grób dziecka, podobnie jak dorosłego, był usytuowany osobno, na osi północ-południe, zaopatrzony w maleńkie naczynia z jedzeniem i zabawkami, takimi jak: gliniane ptaszki i grzechotki. Na dnie jednego z naczyń znaleziono rysunek słoneczka. Ten wizerunek słoneczka – najstarszy w Europie – świadczy zarówno o kulcie słońca, któremu oddawano cześć boską jak i o niezwykłej pogodzie ducha i wewnętrznej sile naszych przodków. Przeczyce leżące na pograniczu Małopolski i Śląska związane były kulturowo z tymi dzielnicami, łączyły drogą wodną Kraków z Poznaniem. statki i łodzie płynęły Wisłą z Krakowa, potem Przemszą w górę rzeki. W Porębie towary przewożono wozami do Myszkowa, a tam znowu spławiano Wartą i Odrą do Poznania i Szczecina. Pomiędzy Przemaszą a Wartą znajduje się bowiem dział wodny. W pobliżu Przeczyc wydobywano srebro, którego pokłady ciągnęły się od Tarnowskich Gór aż do Olkusza. Bulla papieża Innocentego II 1130 – 1143 potwierdza istnienie tych kopalń, z dochodu których utrzymywał się kościół św. Mikołaja w Targoszycach, bowiem dziesięciny snopkowe biskup krakowski Paweł nadał kościołowi w Mikołowie. Było to w roku 1266 i jest to jednocześnie pierwsza historyczna wzmianka o Przeczycach. Przy kościele istniała czteroklasowa szkoła parafialna. Dzieci uczyły się tutaj czytać i pisać, rachować, katechizmu i śpiewu kościelnego. Szczególnie uzdolnione dzieci mogły liczyć na pomoc księdza i pobierać późniejsze nauki w Krakowie. Informacje o najdawniejszej szkole przekazywane są ustnie, bowiem kościół parafialny spłonął wraz ze wszystkimi dokumentami w czasie powstania styczniowego w 1863r. Przeczyce w czasie rozbicia dzielnicowego należały do krakowskiej dzielnicy senioralnej. Władysław Wygnaniec oprócz krakowskiej dzielnicy posiadał dzielnicę dziedziczną – Śląsk. Wskutek kłótni z braćmi został wygnany i zmarł w Niemczech, skąd pochodziła jego żona. Jego synowie powrócili jednak do kraju. Oddano im Śląsk i dołożono zachodnią część dzielnicy senioralnej wraz z Przeczycami.

Tymi ziemiami władał Mieszko II Plątonogi – syn Władysława. Dobra wola synów Bolesława Krzywoustego umożliwiła powrót do kraju potomkom Władysława Wygnańca. Jednak ta decyzja okazała się tragiczna dla kraju, albowiem Niemcy rościli w późniejszym czasie pretensje nie tylko do Śląska ale i do przeczyckiej ziemi, którą nazywali Nowym Śląskiem. W roku 1327 Przeczyce były hołdowane królowi czeskiemu i podlegały prawu lennemu. Jak pisze Andrzej Nowakowski „...ratowały te ziemie od germanizacji ścisłe związki kościelne, gospodarcze i komunikacyjne z Krakowem...” W roku 1337 Piastowicz śląski Władysław sprzedał Księstwo Siewierskie Kazimierzowi I Cieszyńskiemu. Odtąd władali tu książęta linii cieszyńskiej. Po Kazimierzu Przemysław I, Przemysław II, Kazimierz II, Bolesław i Wacław. Ten ostatni sprzedał księstwo biskupowi krakowskiemu – Zbigniewowi Oleśnickiemu. Okres biskupi trwał prawie 350 lat, a rozpoczął się od pustoszącej kraj wojny pomiędzy książętami śląskimi, których celem było odzyskanie Siewierza i ziemi przeczyckiej, a Zbigniewem Oleśnickim nowym legalnym właścicielem tych terenów. Po stronie książąt śląskich stanął król czeski i cesarz niemiecki (w jednej osobie), a po stronie Oleśnickiego król polski i wielki książę litewski (także w jednej osobie). W roku 1447 – przy pośrednictwie papieża zawierucha zakończyła się zawarciem pokoju. Księstwo Siewierskie pod rządami biskupów krakowskich było księstwem niezawisłym. Książę – biskup nie składał Polsce hołdu, nie uiszczał daniny, nie pełnił służby wojskowej. Z tej niezawisłości płynęła samodzielność aktów prawnych. Książę stanowił nowe prawo, znosił dawne, utrzymywał szkoły. Szlachta miała mniej przywilejów, za to mieszczanom i chłopom powodziło się lepiej, pańszczyzna i podatki były mniej uciążliwe. W czasie obrad Sejmu Wielkiego w latach 1788 – 1792 mieszkańcy Księstwa zaczęli domagać się połączenia z Koroną w celu lepszej obrony granic. W roku 1790 Księstwo, w tym i Przeczyce włączono do województwa krakowskiego, a tym samym do polskiego systemu militarnego, podatkowego i celnego. Zwierzchnictwo Polski nad Przeczycami trwało do 1795r. to jest do III rozbioru Polski, podczas którego zachodni skrawek województwa krakowskiego zagarnęły Prusy. Były to ziemie należące kiedyś do Mieszka Plątonogiego. W 1806r. okupacja pruska załamała się pod naporem wojsk napoleońskich. Nowy Śląsk nie został przekazany komisji rządowej, lecz był zarządzany przez marszałka Montebello de Lannes. Obszar ten był sporny we wzajemnych stosunkach francusko – pruskich, co ujawniło się w traktacie tylżyckim w 1807r. Latem 1809r. wojsko polskie pod wodzą księcia Józefa Poniatowskiego wkroczyło w granicę księstwa. Po zwycięstwie Przeczyce włączono do departamentu krakowskiego. Po kongresie wiedeńskim w 1815r. Przeczyce aż do I wojny światowej zostały włączone do zaboru rosyjskiego, który nosił nazwę Królestwa Polskiego.

Utworzenie Komisji Edukacji Narodowej na sejmie rozbiorowym w 1773r. zaowocowało powstaniem Szkoły Powszechnej w Przeczycach. Dzieci uczyły się w drewnianym, krytym słomą budynku położonym na Małym Łęgu nad rzeką Czarną Przemszą. W XIX mieszkał tam nauczyciel – uchodźca z Bytomia Kazimierz Tyszler. Usunięty przez władze pruskie i prześladowany za przekonania polityczne, a także radykalizm społeczny znalazł schronienie na terenie doliny Czarnej Przemszy. Mimo represji uczył języka polskiego, historii i geografii ojczystego kraju a poprzez pobliską granicę na Brynicy przewoził w obie strony książki, publikacje i broszury. Znał język polski, niemiecki i rosyjski. Jego żona słabo rozmawiała po polsku. Dzieci nie mieli. Gmina wypłacała nauczycielowi miesięczną pensję, która pokrywała tylko wydatki na sól i naftę. Dwukrotnie w ciągu roku sołtys objeżdżał parokonnym wozem zagrody wiejskie, zbierając dary w naturze dla nauczyciela. Gospodarze dawali ziemniaki, ziarno, mąkę, słoninę i inne produkty role. Datkami tymi dzielił się nauczyciel ze stróżem pilnującym obejścia szkolnego. Sejm II Rzeczypospolitej postanowił, że nauka w wolnej Polsce będzie bezpłatna, powszechna i obowiązkowa. W Przeczycach nadal istniała Czteroklasowa Publiczna Szkoła Powszechna I stopnia. Nauczycielami byli Feliks Skrobot, Arkadiusz Kunowski, Leopold Gwiazda, Marian Bąbski, Czesława Czechowska, siostry Maria i Zofia Żurkówny. Zofia wyszła za mąż za mieszkańca Przeczyc - Romana Górę. Aby ukończyć siedmioklasową szkołę podstawową uczniowie musieli chodzić do szkoły II stopnia do Wojkowic Kościelnych. Kierownikiem tej szkoły był Władysław Szafruga. W czasie II wojny światowej Niemcy ponownie włączyły Przeczyce bezpośrednio do Rzeszy. Rodowitym mieszkańcom odbierano majątki i wysiedlano w głąb kraju lub wywożono do Niemiec, a na ich miejsce sprowadzano niemieckich osadników. W podobnie trudnej sytuacji było szkolnictwo. Zofia Góra pisze w „Kronice szkolnej”: „W czasie okupacji Niemcy nie dbali o rozwój polskiego szkolnictwa. Nauczycieli – mężczyzn angażowali do innych prac lub aresztowali, a kobietom kazali uczyć w szkole ograniczając ilość godzin. Dzieci w Przeczycach i Toporowicach uczyły się tylko trzy dni w tygodniu. Podręczników nie było, bo okupant zniszczył je przerabiając na papier. Niemcy obarczyły szkołę zbiórką ziół, których żądały w wielkiej ilości. W czasie godzin lekcyjnych uczniowie musieli zbierać po wsi żelazo, kości, gumę, makulaturę itp. Dzieci kontrolowały również pola, czy nie ma tam stonki ziemniaczanej. Do szkoły wolno było przyjmować dzieci dopiero po ukończeniu dziesięciu lat. Nawet jeżeli dziecko było dobrze przygotowane przez rodziców i mogło rozpoczynać naukę w klasie czwartej, musiało uczęszczać do klasy pierwszej. W tej sytuacji w Przeczycach rozwinęło się tajne nauczanie, które realizowało pełny program od klasy pierwszej do siódmej oraz program gimnazjum”.

W czasie frontu w styczniu 1945 roku Zofia poniosła bolesną stratę. Utraciła swoją ukochaną pięcioletnią córeczkę Romusię. Podczas ostrzału miejscowości eksplodujący pocisk wpadł przez okno do budynku szkoły, ranił ojca i śmiertelnie ugodził dziecko na jego rękach. Wtedy też budynek szkolny spłonął doszczętnie. Dziewczynkę pochowano na cmentarzu w Targoszycach. Dopiero po skończonych działaniach wojennych dzieci szkolne złożyły kwiaty na jej grobie i odśpiewały żałobne pieśni. Szkoła spłonęła rankiem 21 stycznia 1945 roku. Walki we wsi trwały pięć dni i sześć nocy, w czasie których zginęło czternastu cywilów Polaków, dwieście trzech Rosjan i sto pięćdziesiąt sześć Niemców. Natychmiast po ustąpieniu wojsk mieszkańcy wsi zaczęli organizować swoją szkołę. Zapis dzieci do szkoły odbył się już 1 lutego 1945roku. Przez dwa tygodnie dzieci uczyły się na stojąco w remizie strażackiej, w której nie było ani jednej szyby a dach przeciekał, bo był zniszczony od kul. Nauczycielka w porozumieniu z wójtem Walentym Kuczerą zmobilizowała stolarzy dobrej woli, którzy wykonali 24 trzyosobowe ławki. 14 kwietnia 1945 roku Julian i Stanisława Chylowie udostępnili uczniom swój dom. Jednocześnie rozpoczęto budowę baraku, który miał pełnić funkcję szkoły. W skład Komitetu Organizacyjnego weszli: Zofia Góra i jej mąż Roman – sekretarz gminy Mierzęcice, Władysław Sarnik – przewodniczący, Jan Sobczyk, Jan Kyrcz-sołtys (dziadek autorki) Władysław Kyrcz-ojciec autorki, Stefan Nowak, Józef Krzykawski, Jan Całka, Bogusław Kajdas, Franciszek Hyla, Ignacy Kozieł. Wieś uchwaliła dobrowolną składkę. Z tych pieniędzy budowano szkołę, prócz tego obowiązywał szarwark pieszy i konny, który obszedł dwanaście kolejek przez wieś. W ten sposób wybudowano barak o powierzchni dwustu metrów kwadratowych, mieściły się w nim dwie izby lekcyjne, kancelaria i korytarz szkolny oraz dwa dwuizbowe mieszkania dla nauczycieli. 11 listopada 1945r. odbyło się uroczyste poświęcenie szkoły przy współudziale władz szkolnych, samorządowych i społeczeństwa. Jak pisze Zofia Góra w „Kronice szkolnej”: „Pogoda dnia tego była bardzo piękna, jakby Bóg chciał okazać, że błogosławi zbożnej pracy wieśniaków”. Mimo osobistej tragedii Zofia Góra założyła zespół teatralny. Nauczycielka organizowała przedstawienia, między innymi: „Wesele krakowskie” i „Jasełka”, z którymi wyjeżdżała na gościnne występy do Zawiercia, Krakowa i Opola. Propagowała czytelnictwo. Za zarobione pieniądze powiększała księgozbiór biblioteki szkolnej. Współpracowała z Polskim Radiem w Katowicach. W Przeczycach istniał wspaniały chór, którego kierownikiem był Władysław Sarnik. Od 1 września 1947 roku funkcję kierownika szkoły obejmuje Irena Wsołkowska, ponieważ Zofia Góra na własną prośbę zostaje przeniesiona do Poręby koło Zawiercia. W latach 1947 – 1954 nauczycielami byli: S, Gnacik, Zofia Jabłońska, Irena Kubik, Zofia Bigajczyk, Maria Zacna, L. Krzemień, Janina Klimczyk, Elwira Kubisa, Janina Filipek, Stanisław Seweryn. We wrześniu 1954 roku kierownikiem szkoły zostaje Bolesław Macha, nauczyciel pochodzący z Tarnowskich Gór. Grono pedagogiczne w tym czasie było nieliczne. Nauczycielami były: Irena Kubik, Janina Klimczyk, Elwira Kubisa, którą później zastąpiła Emilia Gajos. Wacława Bronowska, Wiesława Klekocka, Helena Świderska, Halina Kukla. Warunki w szkole były trudne ze względów lokalowych, nie było pomieszczeń na pomoce naukowe, brakowało sali gimnastycznej, nie było wody i kanalizacji.

W 1957r. powołano Społeczny Komitet Budowy Szkoły. W jego skład weszli: Izydor Kuczera – przewodniczący, Stanisław Lis – sekretarz, Antoni Góra – skarbnik, Władysław Kyrcz – ojciec autorki, Lucjan Wojdas, Stefan Nowak, Władysław Sączewski, Jerzy Lis, Henryk Ciepliński, Jan Jakubczyk, Franciszek Hyla, Józef Pawełczyk. I znowu rozpoczęły się starania, zbiórka pieniędzy i zwożenie materiału na budowę nowej szkoły. Jak czytamy w kronice: „Budowa nowej szkoły stała się koniecznością, ponieważ stara mieściła się w baraku o dwóch ciasnych izbach, gdzie uczyło się 168 dzieci w siedmiu klasach. Lekcje odbywały się na dwie zmiany od ósmej do siedemnastej dziesięć”. W związku z planowaną budową zapory na Czarnej Przemszy i sztucznego zbiornika zrezygnowano z lokalizacji szkoły na dawnym miejscu zwanym Podmłyniem, gdyż plac leży poniżej lustra wody. 5 kwietnia 1959 roku na zebraniu mieszkańców została podjęta uchwała o budowie szkoły na działce kowala, która podobnie jak działka karczmarza i nauczyciela została wyodrębniona podczas dzielenia ziemi i dokonywania pierwszych pomiarów w 1864 roku. był to plac leżący za zabudowaniami stolarza Stanisława Góry po prawej stronie drogi wiodącej do Toporowic. Po drugiej stronie drogi była druga gromadzka niezabudowana działka. Plac pod budowę szkoły poszerzono przyłączając część pola braci Juliana i Władysława Chylów, a oddając im w zamian działkę po lewej stronie drogi. Mieszkańcy podjęli uchwałę o samoopodatkowaniu na rzecz budowy szkoły. Każda rodzina posiadająca konia płaciła 100 złotych, a bez konia 50 złotych. Pieniądze te zostały przeznaczone na zakup materiałów budowlanych. 18 sierpnia 1960 roku podpisano i wmurowano akt erekcyjny pod budynek szkoły, który pomieści 5 izb lekcyjnych, dwa gabinety, salę gimnastyczną z szatnią i natryskami, bibliotekę, świetlicę i kuchnię.

Akt podpisali:

Kurator Okręgu Szkolnego - W Świątek w Katowicach
Inspektor Oświaty w Zawierciu - H. Dusza
Przewodniczący Gromadzkiej - Władysław Kyrcz
Rady Narodowej w Przeczycach
Przewodniczący Budowy Szkoły - Izydor Kuczera
Kierownik Szkoły - Bolesław Macha

Budowa szkoły trwała 3lata. W połowie czerwca 1963 roku nastąpiło uroczyste otwarcie szkoły. Był piękny, słoneczny, letni poranek. Po odśpiewaniu hymnu państwowego i przemówieniach znamienitych gości wręczono klucze kierownikowi szkoły i przecięto biało-czerwoną wstęgę. W części artystycznej wystąpiła młodzież naszej szkoły i chór szkolny z Mierzęcic. Następnie zwiedzono wspaniale wyposażone pracownie: historyczną i geograficzną z mnóstwem map, bibliotekę z liczącym prawie dwa tysiące tomów księgozbiorem.

W szkole pracowali wówczas:

Bolesław Macha – kierownik szkoły, nauczyciel fizyki, chemii
Wiesława Kozieł – nauczycielka języka polskiego
Irena Lorenc – nauczycielka geografii i biologii
Władysława Kozieł – nauczycielka historii i języka rosyjskiego
Halina Kukla – nauczycielka matematyki
Zyta Kajadas, Władysława Jędrusik – woźne

W tym samym budynku w latach 1961 – 1967 mieściła się również dwuletnia szkoła zawodowa – Szkoła Przysposobienia Rolniczego.

We wrześniu 1963 roku przybył nowy nauczyciel Lech Galina, który zastąpił kierownika szkoły. Rok później rozpoczęło pracę w naszej szkole młode małżeństwo Marian i Maria Żmudowie. Zamieszkali oni w domu nauczyciela. Warto nadmienić, że na rozpoczęciu roku szkolnego 1964/1965 szkoła gościła przewodniczącego GRN – Władysława Kyrcza, a także posła na sejm Bogumiła Kajdasa oraz Dyrektora Izby Rzemieślniczej w Katowicach – Mariana Barczewskiego, który najmłodszym dzieciom wręczył piórniki z pełnym wyposażeniem. Mgr Marian Żmuda był kierownikiem szkoły w latach 1964 – 1975. Po powołaniu go przez Kuratorium Oświaty i Wychowania na stanowisko Inspektora Oświaty w Mierzęcicach funkcję dyrektora przejęła jego żona Maria Żmuda (1975 – 1988).

W latach 1963 – 1971 w skład Rady Pedagogicznej wchodzili:

Irena Lorenc,
Wiesława Kozieł,
Halina Kukla,
Bolesław Macha,
Ewa Janowska,
Maria Kasprzyk,
Danuta Pałka,
Władysława Gajewska,
Teresa Kozłowska,
Wiesława Góral,
Wiesława Jeżyna,
Marian Rak,
Władysława Kozieł.

We wszystkich tych latach uroczyście obchodzono każde rozpoczęcie nowego roku szkolnego, radośnie przyjmowano pierwszoklasistów, którym zawsze wręczano upominki. Pamiętano o Dniu Nauczyciela, Dniu Wojska Polskiego, rocznicach powstań polskich, Dniu Górnika. Bardzo popularnym przedstawieniem była „Choinka”, organizowana w remizie strażackiej. Po występach odbywała się zawsze zabawa taneczna dla dzieci, które w tym dniu otrzymywały paczki noworoczne ze słodyczami; a później była zabawa dla rodziców, dochód z której przeznaczono na potrzeby szkoły. Było to święto całej społeczności Przeczyc. W czerwcu 1988 roku dyrektor szkoły Maria Żmuda, a także Wiesława Kozieł i Władysława Kozieł odeszły na emeryturę. W czasie uroczystej akademii młodzież w gorących słowach podziękowała swoim nauczycielom za przekazaną wiedzę i poniesiony trud wychowawczy. Funkcję dyrektora objęła Danuta Parzoch.

Nauczyciele pracujący w szkole w tych latach to:

Danuta Dusza
Lidia Bańka
Anna Jaskólaka
Władysława Gajewska
Teresa Kędzior
Jadwiga Hyla
Teresa Kozłowska
Małgorzata Drzewiecka
Maria Urbańczyk
Małgorzata Barańska
Kazimiera Czapla
Grzegorz Podlejski
Wacław Miodek
Emilia Krzyżanowska
Elżbieta Szczeszek
Maria Ćwięk

Woźne:
Zyta Kajdas
Janina Marek
Inni pracownicy szkoły to:
Bożena Adamczyk - sekretarz
Wiesława Małota – intendent
Henryka Gąsiorowska – kucharka
Józefa Kubica – kucharka
Wiesław Siedlecki – palacz

12 maja 1990 roku nadano szkole imię Marii Konopnickiej. Hymnem szkoły została „Rota”. Komitet Rodzicielski, którego przewodniczącą była Jolanta Nowak ufundował sztandar. Odsłonięto również kącik patronki. Na uroczystości w remizie OSP byli obecni nauczyciele, uczniowie, mieszkańcy Przeczyc, przedstawiciele Kuratorium Oświaty i Wychowania: wizytator Anna Jurkowska, kurator Norbert Gorol, naczelnik UG w Mierzęcicach Franciszek Jakóbczyk, Inspektor Oświaty i Wychowania Marian Żmuda. Uczniowie klas I – VIII pod kierunkiem Marii Ćwięk przedstawili montaż słowno – muzyczny, a klasa V wraz z Teresą Kędzior wystawiła bajkę „O krasnoludkach i sierotce Marysi”. Od pierwszego września 1990 roku do szkoły powróciła religia, której kolejno uczyli ksiądz proboszcz Janusz Rakoczy, ksiądz Antoni Mańka, ksiądz Krzysztof Wiecha, katechetka Elżbieta Szczeszek a później Małgorzata Hyla. Uczniowie pod kierunkiem katechetki i nauczycieli zaczęli wystawiać podniosłe i wzruszające jasełka, które stały się tradycją szkoły. Organizowano również wigilie klasowe, podczas których dzielono się opłatkiem i składano sobie życzenia. Uczniowie głęboko przeżywają Święta Bożego Narodzenia, misteria wielkopostne oraz Zmartwychwstanie Pańskie. 11 marca 1990 roku otwarto w szkole salkę katechetyczną. Uroczystego poświęcenia w obecności uczniów, nauczycieli i rodziców dokonał ksiądz proboszcz Janusz Rakoczy. 25 kwietnia 1994 roku odbyła się, zorganizowana przez Teresę Kędzior, sesja prezentująca historię miejscowości oraz dorobek kulturalny Przeczyc. Gośćmi tej uroczystości byli proboszcz parafii Targoszyce ks. Janusz Rakoczy, wójt Gminy Mierzęcice Stanisław Paks, dyrektor Gminnego Ośrodka Kultury – Henryk Wysocki, dyrektor Gminnej Biblioteki Publicznej – Henryka Kwoka, doradcy metodyczni z historii – Kazimiera Dyba, z geografii – Romualda Litwin, z języka polskiego – Hanna Wylężyk, Irena Macha – wdowa po kierowniku szkoły Bolesławie, nauczyciele powiatu będzińskiego i mieszkańcy Przeczyc. Marian Szczagiel były kierownik Wydziału Finansowego w Będzinie opowiedział o tym, jak uratował od zniszczenia cmentarzysko kultury łużyckiej, odkryte w 1960 roku podczas budowy zapory na rzece Czarnej Przemszy i o swojej współpracy z archeologiem dr Elżbietą Szydłowską, pracownikiem Muzeum Górnośląskiego w Bytomiu. Uczniowie zaprezentowali ciekawy program artystyczno - historyczny, od czasów najdawniejszych po dzień dzisiejszy. Władysław Kyrcz opowiadał młodzieży o czasach II wojny światowej i okupacji niemieckiej, wysiedlaniu i prześladowaniu Polaków, tajnym nauczaniu i o wyzwoleniu Przeczyc w 1945 roku. Janina Osoba, córka Józefka Polewki – autora książki „Urodzeni w Przeczycach”, opowiedziała o swoim ojcu, który był mocno związany z ziemią przeczycką.

Chór pań z Koła Gospodyń Wiejskich przypomniał piękne pieśni śpiewane od dawna w Przeczycach: „Bławatki, kakole”, „Pieśń o chlebie”, „Wiejska dziewczyna”, „Z pełności uczucia”. Antoni Majcherczyk grał na akordeonie i na skrzypcach ludowe melodie naszych dziadków. Teresa Kędzior zorganizowała również wystawę eksponatów wypożyczonych z Muzeum Górnośląskiego w Bytomiu, a odkrytych w Przeczycach. Były to naczynia gliniane (z wyrytym na dnie najstarszym w Europie rysunkiem słoneczka), najstarszy instrument muzyczny – fletnia (wykonana z kości owcy), narzędzia kamienne, ozdoby brązowe – szpile do włosów, naszyjniki, bransolety, zawieszki skroniowe, broń – siekierki i grociki do strzał wykonane z brązu. Zgromadzono również wiele przedmiotów codziennego użytku z początku XX wieku. Na sesji prezentowano także legendy i baśnie naszej miejscowości zebrane i opracowane przez młodzież szkolną. Sesja wywarła duże wrażenie na zaproszonych gościach i wydobyła z pyłu zapomnienia wiele cennych utworów literackich.

20 czerwca 1994 roku z inicjatywy katechetki Elżbiety Szczeszek zorganizowano konkurs piosenki religijnej, który wzbudził duże zainteresowanie wśród młodzieży. Brali w nim udział przedstawiciele wszystkich klas. Uczestników oceniało jury złożone z ks. proboszcza, katechetki z Mierzęcic oraz pani organistki. Bogate nagrody dla wszystkich uczestników ufundował ks. proboszcz Janusz Rakoczy. I miejsce zajęła uczennica klasy II Malwina Nowak, której akompaniował Józef Kędzior z klasy IV. Od 1 IX 1995r. do czerwca 2004r. funkcję dyrektora pełniła Maria Ćwięk. 13 maja 1995r. w szkole obchodzono 5 rocznicę nadania szkole imienia. Uroczystość odbyła się w remizie OSP. W słowie wstępnym dyrektor szkoły Maria Ćwięk wspomniała wydarzenia ważne dla historii szkoły.

Na cześć artystyczną złożyły się:

- montaż słowno – muzyczny „Urodziny pani Marii” przygotowany przez klasy młodsze pod kierunkiem Anny Jaskólskiej;
incenizacja baśni Marii Konopnickiej „O krasnoludkach i sierotce Marysi” w wykonaniu uczniów klasy IV i V pod kierunkiem Teresy Kędzior;
Demeter i Kora” – przedstawienie udramatyzowanego mitu greckiego w wykonaniu klasy V przygotowanego przez Teresy Kędzior;
„Odwiedziny w lesie” – przedstawienie w wykonaniu klasy I pod kierunkiem mgr Małgorzaty Drzewieckiej; utwory instrumentalne w wykonaniu uczniów przygotowanych przez Krzysztofa Kudajczyka; na organach grali Mateusz i Agnieszka Jaskólscy, Józef Kędzior, Bartłomiej Matyja, Anna Szczeszek, Dominika Wojdas, Andrzej Hyla, na wiolonczeli Łukasz Urbańczyk, na gitarze Agnieszka Urbańczyk; układy taneczne, które przygotował Andrzej Matyja. Prowadzącymi były Katarzyna Gryta i Marta Pasamonik – uczennice klasy VII.
Od 1 września 2004 roku dyrektorem szkoły jest Teresa Kędzior. Niektórzy pracownicy odeszli na zasłużoną emeryturę

Obecnie w szkole pracują:

Katarzyna Waluszczyk – język angielski,
Sławomir Gębica – przyroda,
Magdalena Ciemięga – język niemiecki Pracownicy obsługi i administracji:
Danuta Cichoń,
Krystyna Moś,
Maria Pilarz,
Anna Dębowiec,
Małgorzata Kyrcz.

Urząd Gminy w Mierzęcicach przeprowadził termomodernizację i docieplenie budynku, wymieniono również okna i drzwi wejściowe. W pracach remontowych aktywnie uczestniczyli rodzice uczniów. Wygipsowali i pomalowali ściany klas, wycyklinowali i pomalowali podłogi. Za pieniądze uzyskane od sponsorów i przyjaciół szkoły: Wspólnoty Gruntowe wsi Przeczyce – przewodniczący Mikołaj Chyla, Bank Spółdzielczy w Mierzęcicach – prezes Barbara Adamczyk, Zakłady mięsne – Jacek Bara i innych zakupiono meble do klas, wyposażono kuchnię w nowoczesny sprzęt, zakupiono książki do biblioteki. W chwili obecnej jest wymieniane ogrodzenie szkoły. Również i dzisiaj szkoła spełnia swoją rolę ośrodka kultury. Liczne przedstawienia, akademie i występy młodzieży przyciągają rzesze widzów. Tradycje teatralne i muzyczne są podtrzymywane i dzisiaj możemy pochwalić się znacznymi osiągnięciami w tej dziedzinie. Corocznie organizowany jest Dzień Sportu, którego najważniejszą częścią jest bieg o Puchar Wójta Gminy Mierzęcice poprzednio Stanisława Paksa a obecnie Krzysztofa Kobiałki.

Koordynatorem Dnia Sport jest Małgorzata Drzewiecka. Odbywa się również Konkurs Ortograficzny dla Klas Trzecich pod patronatem Przewodniczącego Rady Gminy Mierzęcice Tadeusza Twardocha. Konkurs Historyczno – Literacki pod patronatem Wójta Gminy Mierzęcice Krzysztofa Kobiałki. Uczniowie zdobywają nagrody i wyróżnienia w licznych konkursach plastycznych, literackich i sportowych: gminnych, powiatowych, wojewódzkich i ogólnopolskich. Młodzież szczyci się dorobkiem kulturalnym przodków, zna doskonale historię Przeczyc i bierze aktywny udział w kształtowaniu kultury materialnej i duchowej całej okolicy. Pozytywne wzorce przeszłości silnie oddziałują na następne pokolenia, są akceptowane przez ogół mieszkańców, stwarzają szansę rozwoju młodym ludziom i pozwalają im znaleźć swoje miejsce w społeczeństwie. Wysoki poziom nauczania umożliwia kontynuowanie nauki w szkołach średnich i na wyższych uczelniach.

PATRON SZKOŁY MARIA KONOPNICKA:

Maria Wasiłowska, bo takie jest rodowe nazwisko poetki, urodziła się 23 maja 1842 r. w Suwałkach. Gdy miała 12 lat, straciła matkę. Ojciec przeniósł się z dziećmi do Kalisza i sam zajął się wychowaniem pięciu córek i syna. przez rok razem ze siostrą Wandą uczyła się w szkole sióstr sakramentek w Warszawie, gdzie zaprzyjaźniła się z Elizą Pawłowska, późniejszą Orzeszkową. Pod kierunkiem ojca i samodzielnym wysiłkiem zdobyła szerokie wykształcenie i uczyła się nie tylko w młodości, ale przez całe życie. W roku 1862 wyszła za mąż za Jarosława Konopnickiego i zamieszkała na wsi w Bronowie, pod Łęczycą. W obawie przed prześladowaniem za udział w powstaniu styczniowym schroniła się z mężem i maleńkim synem Tadeuszem w Wiedniu. po powrocie do Bronowa życie Marii Konopnickiej wypełniły obowiązki macierzyńskie. Miała sześcioro dzieci: Tadeusza, Stanisława, Zofię, Helenę, Jana i Laurę.

Wobec jaskrawej różnicy światopoglądów z mężem w 1877 roku opuszcza go i wraz z sześciorgiem dzieci przenosi się do Warszawy. Tu zarabiała jako nauczycielka prywatna, ucząc literatury i historii polskiej, wygłaszała odczyty, tłumaczyła z języków obcych utwory literackie na język polski. Znała język francuski i niemiecki, posługując się samouczkami, opanowała czeski i włoski. była redaktorką pisma dla kobiet, odwiedzała więzienia, znała dobrze najbiedniejsze dzielnice Warszawy. Wiodła nadzwyczaj czynne życie, brała udział w każdym ważnym wydarzeniu dla społeczeństwa warszawskiego i dla narodu polskiego. Ta działalność zwróciła na nią uwagę policji i dlatego wyjechała z Warszawy w 1890 roku za granicę, najpierw do Monachium, a następnie wędrowała po różnych krajach i miejscowościach kuracyjnych dla ratowania chorego serca. W styczniu 1891 roku dotknął poetkę najcięższy cios osobisty, śmierć syna Tadeusza. Przebywając poza granicami kraju, starała się zawsze służyć Polsce. Zajęła się bardzo gorąco losem emigracji polskiej do Brazylii, stała się także rzeczniczką sprawy wrzesińskiej, brała w obronę Żydów, dla ludu śląskiego pisała wiersze o pradawnym związku piastowskiego Śląska z polskością. Zasłużyła sobie na wdzięczność rodaków i w 1902 roku zorganizowano jubileusz 25-lecia jej pracy twórczej.

W Krakowie złożyli Konopnickiej hołd przedstawiciele całego narodu polskiego, a ze składek publicznych zakupiono i ofiarowano jej jako dar narodowy dom z ogrodem w Żarnowcu, na podgórzu Karpackim, aby miała w kraju swój kawałek ziemi i własny dach. Odtąd chętnie przebywała w Żarnowcu, wyjeżdżając jednak dla zdrowia za granicę. Nie ustawała w pracy, pisała, ofiarowywała swoje książki, wygłaszała odczyty, zwracano się zewsząd do niej o pomoc i radę, o wiersze i żywe słowo. dobrocią zyskiwała sobie ludzkie serca - świadczą o tym listy, setki listów od ludzi z najrozmaitszych stron Polski i całego świata zwróconych do Konopnickiej w wyrazami wdzięczności, czci ze zwierzeniami z trosk osobistych i publicznych. Umarła we Lwowie 8 października 1910 roku.

Hymn Szkoły
Rota

Nie rzucim ziemi, skąd nasz ród,
Nie damy pogrześć mowy!
Polski my naród, polski lud,
Królewski szczep piastowy,
Nie damy by nas zniemczył wróg...
- Tak nam dopomóż Bóg!
Do krwi ostatniej kropli z żył
Bronić będziemy Ducha,
Aż się rozpadnie w proch i w pył
Krzyżacka zawierucha.
Twierdzą nam będzie każdy próg...
- Tak nam dopomóż Bóg!
Nie będzie Niemiec pluł nam w twarz,
Ni dzieci nam germanił.
Orężny wstanie hufiec nas,
Duch będzie nam hetmanił,
Pójdziem, gdy zabrzmi złoty róg...
- Tak nam dopomóż Bóg!

Rota, utwór poetycki Marii Konopnickiej, a także pieśń hymniczna. Pierwszy raz Rota została opublikowana w 1908 w czasopiśmie Przodownicy. Powstała pod wpływem oburzenia prześladowaniami polskości w zaborze pruskim (zob. germanizacja).

Wiersz składa się z czterech zwrotek, z czego trzy stanowią kanon jednej z polskich pieśni patriotycznych pod tym samym tytułem, do której muzykę napisał Feliks Nowowiejski. Pieśń została po raz pierwszy wykonana publicznie 15 lipca 1910 na uroczystości odsłonięcia Pomnika Grunwaldzkiego w Krakowie zorganizowanej w rocznicę 500-lecia bitwy pod Grunwaldem. Połączonymi chórami z całej Polski dyrygował kompozytor. Znana jest też wersja z muzyką Władysława Krogulskiego.

NAUCZYCIELE

MGR TERESA KĘDZIOR – DYREKTOR SZKOŁY – HISTORIA
MGR MAŁGORZATA DRZEWIECKA – SPOŁECZNY Z-CA DYR. SZKOŁY –
NAUCZANIE ZINTEGROWANE I WYCHOWANIE FIZYCZNE
MGR ANNA JASKÓLSKA – NAUCZANIE ZINTEGROWANE I BIBLIOTEKARZ
MGR MAŁGORZATA BARAŃSKA– NAUCZANIE ZINTEGROWANE, PLASTYKA
MGR LIDIA BAŃKA – WYCHOWAWCA ŚWIETLICY, PEDAGOG, TERAPEUTA
MGR ALICJA WÓJCIK –ODDZIAŁ PRZEDSZKOLNY
MGR MAŁGORZATA HYLA – RELIGIA, WYCHOWAWCA ŚWIETLICY
MGR EWA JARUSZEWSKA – JĘZYK POLSKI
MGR EWA RYBAK – MATEMATYKA I INFORMATYKA
MGR SŁAWOMIR GĘBICA – PRZYRODA
MGR MARCIN GALA – TECHNIKA
MAGDALENA CIEMIĘGA – JĘZYK NIEMIECKI
MGR KATARZYNA WALUSZCZYK – JĘZYK ANGIELSKI
MGR ANNA KUCHARCZAK – GIMNASTYKA KOREKCYJNA
MGR ADRIAN WALUSZCZYK – WYCHOWANIE FIZYCZNE
MGR MAŁGORZATA KOPIJ – WYCH. DO ŻYCIA W RODZINIE
MGR JUSTYNA SZLUFIK - MUZYKA

PRACOWNICY SZKOŁY

BOŻENA ADAMCZYK – SEKRETARZ SZKOŁY
JOANNA KOZIEŁ – INTENDENTKA
ANNA DĘBOWIEC – WOŹNA
MARIA PILARZ – WOŹNA
DANUTA CICHOŃ – KUCHARKA
KRYSTYNA MOŚ – POMOC KUCHENNA
MAŁGORZATA KYRCZ – KONSERWATOR

Wychowawstwa klas
w roku szkolnym 2007/2008:

Klasa „0”–16 ucz. wych. mgr Alicja Wójcik
Klasa I - 7 ucz. wych. mgr Anna Jaskólska
Klasa II – 19 ucz. wych. mgr Małgorzata Drzewiecka
Klasa III – 12 ucz. wych. mgr Małgorzata Barańska
Klasa IV – 14 ucz. wych. mgr Ewa Jaruszewska
Klasa V - 12 ucz. wych. mgr Sławomir Gębica
Klasa VI – 9 ucz. wych. mgr Ewa Rybak

Świetlica – wych. mgr L. Bańka, mgr M. Hyla
Pedagog i terapeuta – mgr L. Bańka
Biblioteka – opiekun mgr A. Jaskólska

Wychowawstwa klas
w roku szkolnym 2007/2008 (II semestr):

Klasa "0" - 16 uczniów - wych. mgr Alicja Wójcik

Klasa I - 7 uczniów wych. mgr Anna Jaskólska

Klasa II - 19 uczniów wych. mgr Małgorzata Drzewiecka

Klasa III - 12 uczniów wych. mgr Małgorzata Barańska

Klasa IV - 14 uczniów wych. mgr Ewa Jaruszewska

Klasa V - 12 uczniów wych. mgr Sławomir Gębica

Klasa VI - 9 uczniów wych. mgr Ewa Rybak

Świetlica – wych. mgr Lidia Bańka,mgr Małgorzata Hyla
Biblioteka – opiekun mgr Anna Jaskólska
Pedagog i terapeuta – mgr Lidia Bańka
Ogółem 73 uczniów w szkole + 16 „0” = 89

Szkoła Podstawowa im. M. Konopnickiej w Przeczycach
Adres : ul. Tysiąclecia 6, 42-460 Mierzęcice
Telefon : 0322887012 Fax : 0322887012
e-mail : spmkonopnicka@wp.pl

SZKOŁA PODSTAWOWA W BOGUCHWAŁOWICACH

Uroczystego otwarcia szkoły w dniu 31 października 1948 roku dokonał Starosta powiatu Zawiercie – Tomasz Soczewica. Kierownikiem szkoły był Feliks Surma.

Jak mówią zapiski w Złotej Księdze:

Wójtem gminy Mierzęcice był Walenty Kuczera,
Przewodniczącym Gminnej Rady Narodowej – Franciszek Czapla,
Sołtysem gromady – Józef Surma,
Przewodniczącym Gromadzkiego Komitetu Budowy Szkoły – Feliks Surma,
Członkowie Gromadzkiego Komitetu Budowy Szkoły: Antoni Płaczek, Franciszek Swoboda, Władysław Kurzeja, Tadeusz Swoboda,
Przewodnicząca Rady Szkolnej – Antonina Kurzeja,
Członkowie Rady Szkolnej:
Maria Kubik, Helena Buczek, Maria Hanak, Stanisława Płaczek, Maria Sroka, Józef Dydak, Maria Swoboda, Maria Mikulska.

Organem prowadzącym szkołę jest Gmina Mierzęcice. Nadzór pedagogiczny nad szkołą sprawuje Śląski Kurator Oświaty w Katowicach. Siedziba szkoły znajduje się w Boguchwałowicach przy ulicy Buczka 1. Szkoła Podstawowa w Boguchwałowicach jest to najmniejsza placówka na terenie Gminy Mierzęcice, obejmuje klasy I - III i oddział przedszkolny, co oznacza niepełny stopień organizacyjny. Ogółem uczęszcza do niej ok. 40 dzieci.. W związku z małą liczebnością dzieci tworzy się klasy łączone.

Funkcję dyrektora pełniły:

- Stanisława Zalega,
- mgr Danuta Zaręba

W szkole zatrudniona jest kadra pedagogiczna z wysokimi kwalifikacjami i przygotowaniem do pracy z dziećmi w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym.

WYKAZ KADRY 2007/2008:

NAUCZYCIELE:
Dyrektor szkoły: mgr Katarzyna Burczyk
Klasa I i II (łączone): mgr Katarzyna Szymiec
Klasa III: mgr Beata Gewald
Oddział przedszkolny: IX – XII 2007: Józefa Cichoń,
I 2008 – nadal : mgr Marta Rok-Szymańska
Język angielski: mgr Anna Kyrcz
Religia: ks. mgr Emil Ilków
Biblioteka: Józefa Cichoń

PRACOWNICY ADMINISTRACJI I OBSŁUGI:
Sekretariat : Agata Podlejska
Woźna : Marta Apostolska
Konserwator: Kazimierz Kańtoch

Dużym plusem naszej szkoły jest fakt, że nasze grono pracowników jest niewielkie, a co za tym idzie praca odbywa się w miłej, rodzinnej atmosferze, w której brak konfliktów. Ponieważ nie jest możliwe stworzenie zespołów zadaniowych, wszyscy pomagamy sobie wzajemnie. Jeśli podejmujemy się wykonania jakiegoś zadania staramy się je wspólnie opracować i wykonać jak najlepiej. Nasza szkoła skierowana jest na dużą współpracę z Radą Rodziców i wszystkimi rodzicami – póki co, układa się ona bardzo dobrze i możemy zawsze liczyć na pomoc z ich strony.

Nasza szkoła współpracuje z instytucjami wspierającymi edukację:

- Wspólnotami Leśno-Gruntowymi w Boguchwałowicach,
- Stowarzyszeniem na rzecz rozwoju i promocji wsi Boguchwałowice,
- Policją w Siewierzu– prelekcje dla uczniów,
- Nadleśnictwem Siewierz – pogadanki i wycieczki dla uczniów,
- Poradnią Pedagogiczno-Psychologiczna w Siewierzu – warsztaty dla rodziców i nauczycieli,
- Gminną Komisją Rozwiązywania Problemów Alkoholowych – finansowanie zajęć alternatywnych z zakresu profilaktyki,
- Gminnym Ośrodkiem Kultury w Mierzęcicach,
- Ośrodkiem Pomocy Społecznej,
- Kościołem w Boguchwałowicach,
- Ochotniczą Strażą Pożarną w Boguchwałowicach,
- Gminną Biblioteką Publiczną filia w Boguchwałowicach– w ramach akcji „Cała Polska czyta dzieciom” – od września 2007r. organizowane są cykliczne spotkania w oddziale przedszkolnym.

SZKOŁA PODSTWOWA NR 2 W MIERZĘCICACH

Szkoła Podstawowa jest samodzielną jednostką organizacyjną i budżetową prowadzoną przez Gminę Mierzęcice.
Cykl kształcenia w szkole trwa sześć lat. Szkoła prowadzi oddział przedszkolny – klasę zerową.
Szkoła prowadzi świetlicę z dożywianiem. Szkoła Podstawowa Nr 2 w Mierzęcicach obejmuje swoją działalnością obwód szkolny ustalony przez organ prowadzący a w jego skład wchodzą:
- Osiedle,
- ul. Wojska Polskiego,
- ul. A. Zawadzkiego,
- ul. Nowowiejska,
- ul. Tylna.

Dyrektorem szkoły jest mgr Urszula Sołtysik. Szkoła zatrudnia 14 nauczycieli z pełnymi kwalifikacjami posiadających uprawnienia do nauczania co najmniej dwóch przedmiotów. W bieżącym roku szkolnym uczęszcza do naszej szkoły 127 uczniów. Organami współdziałającymi są: Rada Rodziców, Rada Pedagogiczna i Samorząd Uczniowski. Wszystkie podejmowane decyzje dotyczące życia szkoły są wytworem wspólnej pracy i decyzji tych trzech organów.

Cele i zadania szkoły:

Szkoła zapewnia realizację praw dzieci i młodzieży do kształcenia, wychowania i opieki odpowiednich do wieku i stopnia rozwoju. Wspomaga wychowawczą rolę rodziny. Zapewnia odpowiednie przygotowanie do dalszego kształcenia na wyższym etapie edukacyjnym. Kształtuje i rozwija u uczniów poczucie tożsamości narodowej, językowej i religijnej. Rozwija zainteresowania uczniów.

Szkoła realizuje zadania promujące zdrowie i jego ochronę oraz czynny wypoczynek. Realizuje zadania prozdrowotne wynikające z podstawy programowej kształcenia ogólnego (program wychowawczy i program profilaktyki szkolnej), stale współpracuje z higienistką szkolną.
Szkoła zapewnia opiekę pedagogiczną. Udziela uczniom oraz rodzicom pomocy psychologicznej współpracując z Poradnią Psychologiczno – Pedagogiczną.

SZKOŁA PODSTAWOWA NR 2 W MIERZĘCICACH

UL. KOLEJOWA 122 42 – 463 MIERZĘCICE

Tel/fax: ( 032 ) 288 70 76

e-mail sp2mierzecice@poczta.onet.pl

SZKOŁA PODSTAWOWA NR 1 W MIERZĘCICACH

Szkoła Podstawowa nr 1 im. Tadeusza Kościuszki w Mierzęcicach jest placówką publiczną. Uczęszcza do niej 181 uczniów klas I – VI. Urząd dyrektora sprawuje mgr Bożena Jach. Procesem dydaktyczno-wychowawczym kieruje wykwalifikowana kadra nauczycielska, dbająca o harmonijny rozwój każdego dziecka. W szkole zatrudnionych jest 20 nauczycieli, 11 pracowników administracji i pracowników obsługi.

Szkoła uczy, wychowuje uczniów i zapewnia im właściwą opiekę. Daje każdemu dziecku warunki niezbędne do rozwoju, przygotowując do wypełniania obowiązków społecznych i obywatelskich w oparciu o zasady tolerancji, demokracji, sprawiedliwości i wolności. Zapewnia uczniom warunki do wszechstronnego rozwoju osobowości i zdobywania kreatywnej postawy w odkrywaniu prawdy i wiedzy o współczesnym świecie.

Szkoła zapewnia wysoki poziom nauczania, naukę dwóch języków obcych ( język angielski już od klasy I, język niemiecki od klasy IV), uczestnictwo w różnych kołach zainteresowań, zajęcia wyrównawczo-kompensacyjne, opiekę nad dziećmi w świetlicy szkolnej, bogaty księgozbiór w bibliotece, smaczne i zdrowe obiady w stołówce, szeroki program imprez klasowych i szkolnych, także sportowo-rekreacyjnych, wyjazdy do kina i teatru. Działania zmierzające do indywidualizacji rozwoju każdego dziecka nauczyciele podejmują wspólnie z rodzicami.

Strona internetowa:
http://sp1-mierzecice.edu.pl;
e-mail: poczta@sp1-mierzecice.edu.pl

SZKOŁA PODSTAWOWA W TOPOROWICACH

Nasza Szkoła jest niewielka, położona na rozległym terenie liczącym około 1,5 ha, usytuowana na niewielkim wzniesieniu, w centralnym punkcie wioski. Została założona na podstawie orzeczenia organizacyjnego z dnia 31 grudnia 1949 roku. Liczy więc sobie 59 lat. Zbudowana została w tzw. czynie społecznym przez mieszkańców wsi, dlatego też wszyscy czują się silnie związani wspólnotą pokoleń i nawet ci, którzy edukację szkolną mają już za sobą, serdecznie ją wspominają i często odwiedzają. Jest bowiem jedynym ośrodkiem życia kulturalnego w naszej miejscowości. Okazją do spotkań na terenie szkoły są organizowane imprezy i uroczystości, spośród których można wymienić :

Jesienny Piknik Rodzinny;
Dzień Seniora;
zabawę karnawałową połączoną z przedstawieniem teatralnym;
Gminny Konkurs Recytatorski;
Dzień Matki;
Dzień Dziecka połączony z Dniem Sportu.

Tradycją stał się również organizowany od wielu lat przez Stowarzyszenie Społeczno – Kulturalne Przyjaciół Toporowic Otwarty Turniej Tenisa Stołowego pod Patronatem Wójta Gminy Mierzęcice. Szkoła wspólnie ze stowarzyszeniem pozyskuje fundusze na realizację różnych projektów, których efektem są liczne zajęcia pozalekcyjne przeznaczone dla naszych uczniów i absolwentów (rytmika, aerobik, kurs tańca, judo, treningi piłki nożnej, tenisa stołowego, wyjazdy na basen).

Drzewa genealogiczne przygotowywane przez klasę IV uświadomiły nam, że   prawie każdy z każdym jest spokrewniony, więc żyjemy - jak w rodzinie.           Najmłodszymi jej członkami   są dzieci z oddziału przedszkolnego -     przesympatyczne dzieciaki. Są najliczniejszą grupą. Można się o tym przekonać na przerwach.

Jak w każdej szkole „musimy” się uczyć. Nie warto tracić jednak czasu na poprawianie ocen i repetowanie klasy, toteż nie ma drugoroczności, dużej    liczby ocen dopuszczających na koniec roku,   natomiast    nasi uczniowie corocznie otrzymują wiele świadectw z wyróżnieniem. Nic   też w tym dziwnego -    w takich małych klasach nie ma mowy    o tym,    aby człowiek - uczeń umknął    uwadze   nauczyciela. A nasi pedagodzy mają   doskonały słuch i wzrok.

Co robimy kiedy obowiązkowe zajęcia są za nami ?

Najpierw teatr.    Okazuje się, że każdego roku wielokrotnie wchodzimy na sceniczne deski. W naszej szkole każdy jest aktorem, reżyserem, scenografem,    charakteryzatorem i dlatego też często podpatrujemy pracę profesjonalistów w różnych teatrach.

Jeżeli        akurat   nie bawimy   się w teatr -    to na pewno bierzemy   udział w konkursach. Nasi nauczyciele to   specjaliści   od ich   wymyślania .

Kto jeszcze ma czas (oczywiście, że są tacy) redaguje szkolną gazetkę - „Cielę – tnik”. O nie, wśród nas „cielątek” w tej chwili nie uświadczysz. Ale ładnie brzmi. Spodobało nam się. Niektórzy redaktorzy są ambitni i piszą   w języku angielskim,    dlatego w naszej szkole tego języka   uczymy    od pierwszej klasy.

Uczniom - romantykom pozostaje jeszcze możliwość literackiej twórczości - prezentowanej   w   kąciku    „Pegazem przez rok szkolny”   i „zamęczanie” pianina. Dzięki współpracy z Ogniskiem Muzycznym w Piekarach Śląskich – filia w Toporowicach, wiosną, oprócz śpiewu ptaków, możemy usłyszeć    całkiem niezłe wykonanie „Dla Elizy” Beethovena oraz inne utwory muzyczne .

Jeżeli nie chcemy być akurat stratowanymi przez maluchów, możemy ukryć się wśród mruczących komputerów w nowoczesnym centrum informatycznym.

Atutem Szkoły jest zadrzewiony i trawiasty teren wokół budynku. Sprzyja to lekcjom i zajęciom prowadzonym na świeżym powietrzu. Teren ten jest również miejscem zabaw, gier sportowych odbywających się po zajęciach lekcyjnych. Można skorzystać z pełnowymiarowego zmodernizowanego boiska do piłki nożnej ręcznej, siatkówki oraz do gry w ringo.

Słońce świeci. Świeci. Wreszcie można pobiegać, pokrzyczeć, nie płosząc ptaków. A ptaki naprawdę wokół naszej szkoły śpiewają, a z nimi nasze dzieci, dlatego też dźwięki skocznych melodii rozbrzmiewają wśród pól i łąk.

Szkoda, że nie mamy sali gimnastycznej. Jesteśmy pewni, że w tej chwili tracimy jakiegoś „mistrza” sportowego. A może ją będziemy mieli … . Starsi tylko radzą, radzą, obiecują i N... I ... C... .

A NIECH TAM ... !

SKORO JESTEŚMY ZDROWY I MAMY POCZUCIE HUMORU I DO TEGO LUBISZ SIĘ JESZCZE UCZYĆ, TO NASZA SZKOŁA JEST CAŁKIEM, CAŁKIEM …

Powrót